Tuesday, March 6, 2007

Eg gløymer det aldri


Mens eg gjekk der var det som eg høyrde røysta til Anton, den gamle klassekameraten min, som ropte på meg. Men i staden for å stoppe og høyre kva han eventuelt hadde å seie meg, skynda eg meg vidare og stansa ikkje før eg kom til nærmaste kafé. Men i dag angrar eg og tenkjer ofte at kanskje kunne livet mitt vore annleis om det verkeleg var Anton eg høyrde den gongen og eg ikkje hadde hatt så dårleg tid.

3 comments:

Gammal klassekamerat said...

Anton, ja, han hadde eg gløymt. Han gjorde vel ikkje så mykje av seg, eigentleg?

Dr. H said...

Det kan vel kanskje også seiast om visse andre?

Gammal klassekamerat said...

Nokon bestemt du tenkte på?